Okay, dit is geen geweldige site voor een weblog, maar dan nog. Het is in ieder geval iets.
Om te beginnen wilde ik graag wat plaatsen wat ik gisteren getypt heb. Voor sommige kan het schokkend aankomen, omdat ze die kant nog nooit hebben gezien, maar ja. Tinkie is en blijft altijd Tinkie! Ondanks dat ze af en toe nogal vreemd kan zijn en nog steeds niemand tot last wil zijn, dus schrijft ze alles hier nu maar op. Daar gaattie dan:

Maandag 16 april 2007,

heyheey,

Eigenlijk zit ik er best mee, de manier waarop Thijs is overleden. Ik bedoel maar, alleen de woorden Thijs en overleden opschrijven laten me alweer bijna janken. jezus wat kan ik een klein kind zijn.
Zaterdag was er een herdenkingsdienst op school en vandaag was de begravenis.
Hij lag daar in die blanke kist met woorden en tekeningen erop gemaakt en dan de wieltjes van zijn allereerste skateboard bovenop die kist, zodat het leek alsof hij in een skateboard lag.
Het lied van Jermaine en Tommie was echt super mooi. En ook zijn ouders, zusje en kleine broertje zijn zo aardig geweest.
Zelf ook nog even langs Ben gelopen, maar toen had ik het niet meer.  Ze liggen niet ver van elkaar, Thijs en Ben. Eerlijk gezegd heb ik nog nooit echt zoiets verwerkt of er zo openlijk over gepraat. Ben stierf dan wel toen ik 10 was, maar dan denk je er toch niet zo erg overna als dat je doet op je 16e. En dan Thijs die vorige week rond 10 over 12 plotseling zelfmoord pleegt. Dat kwam echt als een bom binnenvallen.
Ik ben zo blij dat Nikki en Jasmijn erbij waren. Die meiden zijn echt super als het op zoiets aankomt.
Thijs heb ik nu kunnen verwerken voor zo ver me dat gelukt is, nu Ben nog.

En als ik kon, en graag iemand zou willen en kunnen bedanken, zou dat zeker Jenn zijn. Het is zo'n top meid en ze heeft me toch erg geholpen vandaag. Alleen het gevoel dat er iemand naar je wil luisteren is af en toe al zo geweldig.
Dat gevoel dat je hier in huis mist, omdat praten over je gevoelens hier wordt gezien als iets raars, iets waar je toch wel weer op afgekraakt wordt en ondanks dat ik me sterk kan houden, doet dat me toch wel pijn. Telkens als ik iets zeg, wordt dat zo hart teruggekaatst door m'n zus, zodat ik niks meer durf eigenlijk. Niks durf te zeggen, te vragen of te doen. Terwijl dit me zoveel moeite kost om maar niet boos uit te vallen en altijd maar weer te glimlachen en aardig te doen.
Misschien had ik zoveel jaar geleden maar wel dat mes moeten doorzetten en niet zo slap geweest moeten zijn om het niet te doen, maar dan had ik die 3 top meiden niet ontmoet, die er nu wel zijn

knuff,
Tink